Jemig Berry, wat is dit nu weer voor een vraag?

Nou, precies wat het lijkt. Een vraag die je uitnodigt om eens eerlijk naar jezelf te kijken. En geloof me, dat doe ik zelf ook nog steeds. Alleen heb ik deze vraag inmiddels aardig afgepeld in mijn leven. Zeker in de afgelopen elf jaar samen met mijn vrouw, Marieke, die er helaas niet meer is.

Deze vraag raakt aan iets anders waar ik eerder over schreef: Hoe gaat het met je?

Want hoe vaak is dat nog een oprechte vraag? En hoe vaak is het een automatisme, een beleefdheidsvorm of gewoon een sociale norm?

Voor mij heeft dat alles te maken met bewustzijn.

Want als je iedere dag tussen negen en vijf met een masker rondloopt, kun je dat misschien een tijd volhouden. Sterker nog, sommige mensen doen het jarenlang. Maar uiteindelijk betaal je daar een prijs voor. Je stompt af. Er begint iets te knagen. En voor je het weet vraag je jezelf af: wil iemand eigenlijk nog echt weten hoe het met mij gaat?

Je merkt het soms in vriendschappen of binnen families. De vraag wordt niet meer gesteld, of vluchtig tussendoor. Net zoals we tegenwoordig door sociale media bewegen: scrollen, swipen, even kijken en weer verder.

En wie betrapt zichzelf daar niet op?

Ik ben daarin geen heilige. Maar mijn gemiddelde schermtijd op sociale media is hooguit een uur per week. Verder gebruik ik mijn telefoon vooral waarvoor die oorspronkelijk bedoeld was. En ja ik ben een oude rot.

Ondertussen worden er allerlei maatregelen bedacht om dit gedrag te beperken. Maar eerlijk gezegd denk ik soms hetzelfde als bij stoppen met roken: ontwikkel een beetje ruggengraat. Jij bent uiteindelijk degene die bepaalt wat je doet. Jij hebt de regie.

Maar goed, terug naar die uren tussen negen en vijf.

In veel organisaties wordt nog steeds verwacht dat je je professionele gezicht opzet. Begrijp me niet verkeerd: ik zeg niet dat je met je ziel onder je arm moet lopen of tijdens iedere vergadering je diepste gevoelens op tafel moet leggen.

Dat zou soms meer lijken op een aflevering van Toren C dan op een werkoverleg.

En geloof me, in meer dan vijfentwintig jaar werken heb ik die situaties echt voorbij zien komen. Achter de bar, op kantoor, bij klanten en binnen grote bedrijven. Ik heb mensen zien worstelen met het leven terwijl ze deden alsof er niets aan de hand was.

Daar zie ik ook een verantwoordelijkheid voor managers.

Gelukkig zie ik tegenwoordig leidinggevenden die bewuster zijn dan de stoffige managers van vroeger. Maar hip zijn en moderne termen gebruiken maakt je nog geen goede leidinggevende. Echte aandacht wel.
Want ik heb gezien hoe medewerkers vastliepen tijdens ingrijpende gebeurtenissen in hun leven. Gebeurtenissen die vergelijkbaar waren met wat ik zelf heb meegemaakt.

Zelf ben ik van negen tot vijf gewoon wie ik ben. Ook bij klanten.

Dat betekent niet dat ik mijn persoonlijke verhaal overal neerleg. Daar ben ik professioneel genoeg voor. Maar als iets relevant is, benoem ik het wel. Open en eerlijk.

En weet je wat opvallend is? Juist klanten waardeerden dat vaak enorm. Niet omdat ik perfect was, maar omdat ik echt was.

Dus de vraag blijft staan:

Wie ben jij van negen tot vijf?
En welk masker denk jij nog steeds te moeten dragen?