Vandaag was ik in de sauna. Wederom een dagje onthaasten en een moment van innerlijke stilte. Tussen de mensen door bewegen, maar toch je eigen plan trekken en de rustige plekken opzoeken. Heerlijk. Zeker zo vroeg in de ochtend, wanneer de sauna’s nog vrijwel leeg zijn en je ze soms helemaal voor jezelf hebt.

Tja, ik blijf wat dat betreft een Remi. Dat ben ik eigenlijk altijd geweest. Iets meer op de achtergrond, terughoudend om op de voorgrond te treden. Ik vind het fijn als anderen het naar hun zin hebben en zich kunnen vermaken. Dan verschijnt er bij mij ook een glimlach. Maar wel graag buiten de drukte.

Tijdens mijn saunadag las ik het boek “Je bent wat je doet” van Ray Klaassens uit. Een boek waarin ik veel herkenning vind. Niet alleen in de bouwstenen die hij beschrijft, maar vooral in het bewustzijn dat steeds meer aan het licht komt. Het besef dat het leven misschien groter is dan wat ons geleerd is uit boeken, normen en opvoeding.

Wat ik ook herken, is de gedachte dat wij met ons gedrag en onze manier van denken soms onszelf ziek kunnen maken. In de 46 jaar dat ik op deze aardkloot rondloop, heb ik genoeg voorbeelden gezien van hoe verschillend mensen oud worden. De één bereikt met gemak de tachtig of negentig jaar, terwijl het lichaam van de ander rond zijn zeventigste al nauwelijks meer mee wil.

Ik vind dat een interessant vraagstuk. Wat ligt daar nu werkelijk onder? Wat is de kernoorzaak? Als West-Friezen hebben we vaak geleerd: niet zeuren, doe maar normaal, en doe vooral wat er van je gevraagd wordt. Maar wat als het ook anders kan? Wat als juist het loslaten van die aangeleerde normen ons een rijker leven geeft?

En nee, dan bedoel ik niet rijkdom in financiële zin, al gun ik iedereen natuurlijk voldoende welvaart. Ik heb steeds meer geleerd te kijken naar wat je werkelijk nodig hebt. Alles wat materieel is, kan je worden afgenomen. Maar wat niemand je kan afnemen, is je staat van zijn.

Wat als die staat van zijn grotendeels in balans is? Wat als je tevreden kunt zijn met wat je hebt en met wie je bent? Wat als je kunt accepteren dat die stille kracht naast je voldoende is? Misschien is hij geen Don Johnson of Richard Gere. Maar goed, jij bent waarschijnlijk ook geen Meryl Streep of Angelina Jolie. Jij hebt je onvolmaaktheden en je rugzak. Net als hij. Uiteindelijk gaat het erom wat je er samen van kunt maken.

Later sprak ik een serveerster van Perzische afkomst. Ze woonde inmiddels vier jaar in Nederland. Haar gezin was gevlucht voor het regime in Iran, op zoek naar een betere toekomst voor hun kinderen.

Ze had nog wat moeite met de Nederlandse taal, maar ze deed zichtbaar haar best. Af en toe schakelde ik over naar het Engels wanneer een woord niet wilde landen. Dat vond ik helemaal niet erg. Sterker nog, ik had bewondering voor haar. Ze stond daar gewoon. Ze werkte. Ze bouwde aan een nieuw leven.

Dat is ook een kant van het verhaal die we soms vergeten wanneer we praten over mensen die hierheen komen. De horeca is na corona flink uitgedund, terwijl we allemaal graag willen genieten van een terras of een etentje. Het was rustig in het restaurant, waardoor we even een praatje konden maken. Soms zit de waarde juist in die kleine ontmoetingen met mensen van wie je anders nooit iets zou horen.

Onderweg naar de sauna reed ik richting het oosten. In het ochtendgloren zag ik een aantal mannen werken in een sleuf langs de snelweg. Ze waren bezig met het aanleggen van kabels, zestig centimeter diep. Of zoals we vroeger zeiden: twee steken diep.

Ik heb zelf in mijn jongere jaren ook genoeg geultjes gegraven. Daarom keek ik met respect naar die mannen. Daar zat ik dan, in mijn volledig elektrische auto, met stoelverwarming onder mijn rug en mijn achterwerk, terwijl zij in de kou, het vocht en de modder stonden te werken.

Wetende dat zij aan het einde van de dag net zo graag naar huis willen als ieder ander. Dat zij ook wel eens een mindere dag zullen hebben. Dat zij ook gewoon mensen zijn.

Maar zonder hen geen internet. Geen televisie. Geen verbinding.

Het waren die groene kabels.

Op zulke momenten realiseer ik me hoe goed ik het eigenlijk heb. En misschien is dat wel waar deze hele dag over ging.

Want uiteindelijk voldoen we allemaal al.

Misschien hebben we een leidinggevende die vindt dat we meer moeten leveren. Misschien zijn er managers die achter hun dashboards zitten te kijken of alle KPI’s gehaald worden. Misschien leggen we onszelf voortdurend langs een meetlat die steeds hoger komt te liggen.

Maar soms zou ik willen zeggen: ga eens een dag in die geul staan. Of draai eens een dienst mee in de bediening.

Ik weet dat ik het nu wat zwart-wit neerzet. Maar de boodschap blijft overeind.

De boog kan niet altijd gespannen staan.

Ik heb zelf ook geprobeerd een geul te graven terwijl de grond bevroren was. Deze mannen hadden dan wel een minikraan, maar uiteindelijk moet je nog steeds met je laarzen in de bagger staan om die kabel op zijn plek te krijgen.

Zoals ik mijn off-days heb, hebben zij die ook.

Dus wees eens vriendelijk. Zeg gewoon eens gedag wanneer er mensen bij jou in de straat aan het werk zijn. Kijk eens wat het oplevert.

Misschien een glimlach.

Misschien een gesprek.

Misschien alleen een knikje van herkenning.

Want uiteindelijk zijn we allemaal mensen die hetzelfde zoeken: waardering, verbinding en de ruimte om onszelf te mogen zijn.

En daarom blijft voor mij die ene vraag hangen:

Voldoe jij al, of ben je nog steeds bezig te voldoen?