Na het kijken van een gelijknamige film deze avond werd ik geraakt in mijn emoties en biggelden de tranen over mijn wangen.
Na het verlies van mijn vrouw probeer ik het leven weer op te pakken. Ik ben nu anderhalf jaar verder en draai aardig mee in een wereld die gewoon doordraait. En ja, ik kan je zeggen dat het soms dubbel voelt om te zien hoe alles doorgaat vanuit mijn perspectief. Dat betekent niet dat ik stilsta, maar wel dat ik op een andere frequentie meedraai in die voortdurend draaiende cyclus.
En weet je, ik kijk met een gunfactor naar iedereen die het leven leeft dat hij of zij op dit moment heeft. Of je je daar bewust van bent of niet, dat maakt mij niet uit. Ik hoop alleen dat je ooit beseft wat je hebt, of hebt gehad.
Deze avond kwam er een dame uit de buurt langs voor een collecte. Ze vroeg mij hoe het ging. Ik gaf het standaardantwoord:
“Het gaat wel oké.”
Maar zij vroeg het niet uit gewoonte. Ze vroeg het oprecht.
We raakten in gesprek en ik legde haar uit hoe het nu echt met mij gaat. Dit was voor het eerst dat iemand mij daadwerkelijk uitdaagde om eerlijk te vertellen hoe het werkelijk gaat. Ik vertelde haar dat veel mensen vluchtig vragen hoe het gaat zonder het antwoord echt te willen weten. En ja, ik test dat soms uit, omdat ik mij daar bewust van ben.
Er is namelijk een verschil tussen de standaardvraag: “Hoe gaat het met je?” en de oprechte vraag: “Hoe gaat het écht met je?”
Maar wat onderscheidt de één van de ander?
Dat verschil zit in je intentie.
Is dat meetbaar? Nee. Dat heeft alles te maken met oprechtheid. Met de reden waarom je iets vraagt.
Hoe oprecht ben jij?
Ben jij degene die de vraag stelt als een automatische gewoonte, met de verwachting van een automatisch antwoord?
“Ja hoor, het gaat goed.”
Of vraag je het omdat je werkelijk wilt weten hoe het met iemand gaat?
Hoe dan ook, ik hoop dat het goed met je gaat. Om welke reden dan ook. En ik hoop dat je houdt van degene die naast je staat of een plek heeft in jouw leven.
Ik heb een dochter die inmiddels bijna achttien jaar is. Als weekendpapa heb ik haar zien groeien tot de jonge vrouw die ze nu aan het worden is. Naarmate ze ouder wordt, zie ik steeds duidelijker wat ze van mij heeft en wat ze van haar moeder heeft meegekregen.
Maar ik zie ook eigenschappen die niet direct van haar ouders komen. Eigenschappen die gevormd zijn door de mensen om haar heen.
Zo zie ik een bepaalde rebelsheid in haar terug die ik ook bij mijn vrouw zag. Niet omdat ze dat letterlijk van ons heeft geërfd, maar omdat mensen in ons leven ook invloed hebben op wie we worden.
Tegelijkertijd zie ik haar vooral als haar eigen ziel in deze wereld. Ik zie hoe zij haar eigen weg bewandelt en hoe de wereld zich langzaam voor haar ontvouwt.
Het enige wat ik als vader kan doen, is haar begeleiden en ervoor zorgen dat ze ruimte krijgt om te groeien. Dat betekent niet dat ik alles goedkeur. Het betekent dat ik haar laat nadenken over haar keuzes. Dat ik haar stimuleer om mogelijkheden te onderzoeken en haar laat zien dat er altijd kansen zijn om verder te komen.
Wat ik ook herken, is dat ze soms wat laat op gang komt. Maar beter laat dan nooit.
En misschien herken ik ook wel iets van mezelf terug in haar: soms eerst ervaren en daarna pas analyseren.
Want eerlijk gezegd is het beter om af en toe je neus te stoten omdat je een gevoel hebt gevolgd, dan nooit van je plek te komen omdat je alles blijft overdenken.
Terugkomend op de film die ik vanavond keek.
Als ik vooraf had geweten van de ziekte van mijn vrouw, zou ik dan dingen anders hebben gedaan?
Nee.
Want ik weet dat ik mijn soulmate had gevonden.
Wat anderen daar toen of nu ook van mogen vinden.
Ondanks onze verschillen waren we voor elkaar gemaakt. Ik was de rustige, nadenkende man op de achtergrond. Zij was de rebelse vrouw die recht voor haar raap was.
Maar uiteindelijk worden we niet gedefinieerd door de makkelijke momenten in ons leven.
We worden gedefinieerd door de zware momenten.
Juist dan verlangen we naar degene die ons vasthoudt wanneer we zwak zijn. Degene die ons optilt wanneer we dreigen te vallen. Degene die ons stimuleert om ons beste zelf te zijn.
Iemand die ons opvangt, ongeacht waar we vandaan komen of wie we zijn. Iemand die van ons houdt ondanks onze tekortkomingen en fouten.
Iemand die zegt dat het goed is wanneer we even niet meer kunnen.
Die precies de juiste woorden weet te vinden op het moment dat we ze nodig hebben.
Die ons een houvast biedt wanneer het voelt alsof het leven uit onze vingers glipt.
Degene die onze zwakste momenten achter gesloten deuren kan dragen en ons onvoorwaardelijk blijft steunen.
Maar ook degene die naast ons staat op de luchtigste momenten.
Degene die ons laat lachen om onze eigen stommiteiten.
Degene die we toestaan om ons uit te lachen, omdat we weten dat het uit liefde gebeurt.
En misschien is dat uiteindelijk ook wat we onze kinderen willen meegeven.
Niet alleen hoe je een relatie hebt, maar hoe je elkaar draagt.
Hoe je veiligheid, vertrouwen en liefde creëert.
Hoe je elkaar sterker maakt.
Zodat zij, wanneer zij zelf hun partner kiezen, weten hoe echte verbinding voelt.