Vaak loop ik tegenwoordig op zondagochtend vroeg, rond zes uur,
mijn wandeling.
Een moment waarop Andijk nog volledig in rust is. En die rust voel ik.
Ja hoor. Ja!
Jaren geleden kwam ik er al achter dat ik de staat van zijn kan voelen.

Elke ochtend hetzelfde ritueel: schoenen aan, riem om, en met mijn grote vriendin Sientje – onze Duitse dog – op pad. Een hond zorgt voor regelmaat. Soms raakte ik het besef van vakanties kwijt, omdat ik mijn dochter niet altijd zag en omdat noord, midden en zuid nooit gelijk liepen.
Maar tijdens die ochtendwandelingen werd ik mij iets gewaar.

Op bepaalde momenten voelde ik een rust en stilte die anders is dan door de week. Ik hoorde het ook. De vogels waren bezig met hun ochtendritueel, maar relaxter. Het getjilp, het fluiten, het ritselen – het had een kalmte. Minder auto’s. Minder gejaagdheid. Het leven dat normaal doorraast, stond dan even stil. Ik werkte gewoon, maar na mijn wandeling ging ik op pad of werkte thuis. En ik heb dit zo vaak mogen ervaren dat ik weet dat het klopt.

Nu, op zondagochtend, kan ik diezelfde rust opnieuw voelen. En dat is heerlijk. Een soort dopamine voor mijn lijf, mijn zenuwstelsel en mijn geest. Het zijn de momenten waarop ik helderder ben, waarop ideeën mij tegemoet vallen, maar ook de momenten waarop ik simpelweg mag genieten.

Vanochtend, bij het ochtendgloren, zag ik de vleermuizen nog dansend hun laatste maaltijd binnenhalen. Van de zomer had ik een kraai die mijn aandacht vroeg nadat hij op mijn pet landde – precies op het moment dat ik een vraag in mijn hoofd had waarmee ik de wandeling begon.

Intuïtieve momenten

Een tijd geleden was ik een paar nachtjes weg in België, ten zuiden van Brussel. Ik liep daar met een vriendin door een plaatsje, gewoon op gevoel navigerend. We kwamen een spiritueel winkeltje tegen. Ik wilde nog iets hebben, dus ik liep naar binnen en begroette de vrouw. Een klein Italiaans vrouwtje, zo bleek later. Ze sprak met mijn vriendin in het Frans, dus ik verstond er niets van.

Maar ook daar werd ik mij iets gewaar. Terwijl ik tussen de spulletjes keek, draaide ik mij om naar haar. Ik zag een verandering. Ik vroeg in het Engels:

“U krijgt iets binnen?”

Ze keek mij aan – en op dat moment voelde ik een koude gloed over mijn arm gaan.

En ja hoor, daar was ze. Een vraag die mij al weken bezighield over mijn plusdochter werd daar beantwoord door mijn overleden vrouw, Marieke, via deze vrouw. Mijn vriendin, die ik eerder die week al had verteld over mijn vraag en bezorgdheid, stond versteld. Hoe kon iemand die we nooit hadden ontmoet zo’n antwoord geven?

Voor mij was het een bevestiging dat ik niet gek ben.
Ook kreeg ik opnieuw van Marieke te horen dat ik verder mag gaan met leven. Maar in mijn hoofd zei ik haar dat het nog niet zo makkelijk is.

Familie-energie

Na deze ontmoeting en de dagen in Brussel heb ik mijn plusdochter geappt. Maar ja – wat zet je daar in? Op het moment van sturen voelde ik de energie van de mensen die ertussen staan. Allemaal met goede bedoelingen. Maar ik ken mijn vrouw. Ik weet wat ze wilde. En wat ze nu nog wil.

Diezelfde energie heerst in familieopstellingen, in organisaties met tegengestelde belangen of dubbele agenda’s, en in contact met anderen waarin woorden niet aansluiten bij intenties of de staat van zijn.

Onze kinderen na ons zijn gevoeliger. Ze hebben begeleiding nodig, geen stempel: ADHD, ADD, autisme of wat dan ook. En de ouders voor ons hebben óók deze kennis nodig. Dan kan de rest van hun leven misschien iets verlichter en plezieriger zijn. Want ook zij zijn niet gek – ze hebben alleen nooit de voorbeelden gehad.

Onze kinderen zijn spiegels van wat er in ons afspeelt.
Dus in plaats van je kind als lastig te zien en te vermanen zich te gedragen, moeten we het toch echt bij onszelf zoeken.