Er is iets in mij dat nooit kapot is gegaan.
Niet toen ik klein was.
Niet toen liefde mij werd ontzegd.
Niet toen mensen mij lieten vallen.
Niet toen ik Marieke verloor.
Niet toen ik moest vechten voor mijn dochter.
Niet toen anderen aan mijn poten zaagden.
Onder alles wat ik heb meegemaakt, zit één constante:
ik ben liefde.
Niet de liefde die afhankelijk is van goedkeuring.
Niet de liefde die moet worden verdiend.
Niet de liefde die anderen mogen afpakken.
Maar de liefde die ik ben, zelfs als niemand het ziet.
En toch…
ben ik door het leven heen gaan geloven dat liefde gevaarlijk was.
Dat liefde kwetsbaar was.
Dat liefde kon verdwijnen als ik te veel was, te boos, te eerlijk, te aanwezig.
Ik leerde dat als ik mijn grenzen aangaf, ik iemand kwijt kon raken.
Dat als ik mijn stem verhief, ik fout zat.
Dat als ik mijn waarheid sprak, ik niet meer welkom was.
Dat als ik mezelf was, ik niet genoeg was.
Maar dat waren geen waarheden.
Dat waren beschermingen.
Beschermingen van een kind dat niet begreep waarom liefde soms wegviel,
waarom volwassenen kortzichtig waren,
waarom verbinding soms brak zonder uitleg.
En nu…
nu ben ik volwassen.
Nu voel ik opnieuw.
Nu opent mijn hart zich weer — voorzichtig, maar echt.
Nu stroomt liefde weer door mijn lijf, soms zo sterk dat mijn hoofd het niet kan bijbenen.
Ik zie het nu helder:
Liefde hoeft niet beschermd te worden.
Liefde hoeft niet gecontroleerd te worden.
Liefde hoeft niet klein gehouden te worden.
Liefde is mijn natuur.
Mijn grondtoon.
Mijn waarheid.
Ik mag boos zijn zonder liefde te verliezen.
Ik mag grenzen hebben zonder verbinding kwijt te raken.
Ik mag mezelf uitspreken zonder dat iemand verdwijnt.
Ik mag staan — stevig, volwassen, helder — en nog steeds liefde zijn.
Ik hoef niet meer bang te zijn dat mijn waarheid iemand wegduwt.
Ik hoef niet meer bang te zijn dat mijn boosheid mij onwaardig maakt.
Ik hoef niet meer bang te zijn dat mijn grenzen liefde kosten.
Want liefde die verdwijnt door mijn waarheid,
was nooit liefde die mocht blijven.
Mijn essentie is niet afhankelijk van anderen.
Mijn essentie is niet breekbaar.
Mijn essentie is niet te veel.
Mijn essentie is liefde.
En liefde stroomt.
Ook als het spannend is.
Ook als oude echo’s opkomen.
Ook als mijn hoofd nog wil beschermen.
Mijn hart weet de weg.
Mijn intuïtie leidt.
Mijn lichaam opent.
Mijn hoofd mag volgen.
Ik ben liefde.
En ik hoef dat niet meer te verbergen, te beschermen of te bewijzen.
Ik hoef het alleen maar te zijn.