Vanavond keek ik de serie Cruijff. En ineens had ik een naam voor iets dat al jaren door mijn leven loopt: het klokje van Cruijff.
Niet alleen omdat hij een klokje had dat soms stil stond, maar vooral door wat hij erbij vertelde: als hij ermee naar de horlogemaker ging, hoefde die meestal niets te doen. Het horloge liep gewoon weer.
Dat vind ik zo’n typisch Cruijff‑moment. Een soort knipoog van het leven. Alsof het universum zegt: je hoeft niet altijd te repareren — soms moet je alleen even kijken.
En precies dat herken ik in mijn eigen verhaal.
Ik ben jarenlang trainer en coach geweest: jeugdteams, pupillen, B‑ en A‑junioren, zelfs een dames zaalvoetbalteam. En altijd had ik mijn eigen blik op het spel. Niet om individuen beter te maken, maar om van losse spelers een geheel te maken. Een team dat draait op plezier, lol, verbinding. En ja, ook op prestatie — maar dan als collectief.
De taal van getallen
00:00, 15:15, 11:11, 6:46, 1111, 161, 468, 77, 33, 11, 12, 7, 6
Getallen die je niet zoekt, maar die jou vinden. Op je wekker. Op je horloge. Op je dashboard. Op je fietscomputer. Op je motor.
En dan die vraag: Wat wil dit mij vertellen?
2015 — rock bottom en een Divine Spark
In 2015 lag ik op de bodem. Burn-out. Leeg. Op. En heel langzaam begon ik weer op te krabbelen. Coaching hielp me mijn potentieel terug te vinden — of eigenlijk mijn Divine Spark. Die vonk die we allemaal hebben, maar die soms onder lagen stof verdwijnt.
Voor sommigen klinkt dit zweverig. Voor mij is het simpel.
Je lichaam ontstaat biologisch. Je hart begint te kloppen. En op dat moment is het klaar om te ontvangen. Dat is wanneer je ziel binnenkomt. Daar begint je belichaming.
En op het moment van sterven — vlak voor de laatste adem — laat de ziel weer los. Ik heb dat gevoeld. Letterlijk. Bij mijn vrouw.
Het voelde alsof er een zachte, liefdevolle koude mantel over mijn schouders werd gelegd. Geen angst. Geen dreiging. Maar een aanwezigheid. En ik wist: ze gaat. Een paar minuten later blies ze haar laatste adem uit.
Een jaar later — 19 april
Vandaag is het 19 april. Mijn vrouw overleed op 10 april 2025 om 18:05. En wat bleek: ze was ook geboren om 18:05.
Ik geloof — vanuit mijn eigen-wijs-heid — dat we hier komen met een bepaald aantal levensminuten. En dat we binnen die tijd een opdracht hebben te vervullen.
Het horloge dat stil stond — mijn eigen Cruijff‑moment
In 2015 had ik een analoog horloge. Ik was op sollicitatie geweest — ik zat in de WW — en het gesprek was goed. Ik reed terug in mijn BMW Z3 cabrio, keek op mijn horloge… en het stond stil.
Thuis legde ik het op tafel. Praktisch als ik ben dacht ik: die maak ik later wel.
Maar de tijd die erop stond bleef maar in mijn hoofd rondzingen: 14:10.
Een paar dagen later, op een vrijdagochtend, pakte ik mijn gereedschap om het horloge te openen. Maar opnieuw triggerde die tijd iets in mij. Dus eerst googelde ik het getal.
Engelengetallen. Boodschappen. Synchroniciteit.
En precies op het moment dat ik de betekenis las… begon het horloge weer te tikken.
Net als bij Cruijff. Soms hoeft er niets gerepareerd te worden. Soms moet je alleen even kijken.
Vanaf dat moment wist ik: die onderstroom die ik mijn hele leven al voel, die momenten van “hé, let op”… dat is begeleiding.
Valkenburg — een cyclus rond
Nu, een jaar later, ben ik in Valkenburg. Een plek die mijn vrouw prachtig vond. Niet omdat we er vaak kwamen, maar omdat hier een deel van haar familie woont.
Gisteren heb ik een deel van haar as hier bijgezet bij haar tante. En een deel uitgestrooid op de Cauberg, waar wij altijd uitkeken over de vallei als we in Holland Casino zaten.
Die avond ging ik vroeg naar bed. En midden in de nacht werd ik wakker — op die manier waarvan ik weet: er is iets dat ik mag zien.
Ik keek op mijn Apple Watch. 00:00.
En ik wist: een cyclus is voltooid. Een nieuwe begint.
Ik zocht het niet op. Ik sliep verder. Maar vanochtend las ik de betekenis — precies wat ik al wist.
Wat ik je wil meegeven
Wees je bewust van wat je ziet. Niet door te zoeken. Niet door te wachten tot het gebeurt. Maar door op te merken wanneer iets zich herhaalt.
Wanneer een getal je aantikt. Wanneer je denkt: hé, dit is opvallend.
Dat is het moment waarop je mag opletten.
Zie je vaak 11:11 of 15:15? Dan loop je synchroon met het Universum.
En soms… soms begint een klokje precies op het juiste moment weer te tikken.