Wat is dit nu weer, zal je denken. Maar als iemand die jarenlang zwaar perfectionistisch is geweest, snap je misschien precies wat ik bedoel. Ja, ik draai er niet omheen: ik heb er last van gehad. En eerlijk, hij zit nog steeds ergens in mij. Alleen… hij zit niet meer voorin de bus.
Mijn vrouw wist hem vroeger altijd perfect af te remmen als we samen aan het klussen waren. Dan hield ik de waterpas tegen de muur: aan de ene kant recht, aan de andere kant zo scheef als het maar kon. En dan zei ze:
“Skefe kutjes pissen ook.”
En dan kon ik weer lachen en door.
Maar wat heeft dit te maken met geven wat je kunt is meer dan genoeg?
Nou… als je herstellende bent van een burn-out, of zoals mijn vrouw destijds terugkrabbelend van kanker en chemotherapie, of wat je situatie ook is — wat heb je op zo’n moment méér te geven dan wat je kunt? Is dat een excuus? Nee. Maar ik zie zó vaak dat mensen te snel willen opkrabbelen.
Neem mijzelf. Na het verlies van mijn vrouw dacht ik al vrij snel dat ik “redelijk stond”. Maar toen ik later mijn dagboek teruglas, zag ik dat ik dat veel te vroeg dacht. Wat wist ik nou van rouw? Wat wist ik van wat er zou komen?
En nu? Nee, ik ben nog steeds geen expert. Maar ik doe het op mijn manier. Met ups en downs. En na het doorlopen van de donkerste hoeken van mijn wezen gaat het steeds beter.
Is er iets mis met mij? Nee. Ben ik kapot? Ook niet. Heb ik verdriet? Ja, natuurlijk. Moet ik daar iets mee? Nee. Het mag er gewoon zijn. Het hoeft niet weg. Het slijt vanzelf. En ja, ik word geraakt op momenten die herinneren aan haar — dat hoort erbij.
Maar wat bedoel ik nu met: geven wat je kunt is meer dan genoeg?
Als je in een relatie stapt, of al in een relatie zit, dan geef je — als het goed is — wat je kunt. Maar als jij in je leven op een bepaalde manier hebt geleerd wat liefde is en hoe je die geeft, dan kun je niet ineens méér geven dan wat je kent. Dus waarom zou je jezelf tegen een muur aan duwen door de lat veel te hoog te leggen?
“Ja maar dat is wel lekker makkelijk, Berry.”
Ja, dat is het misschien. Maar wetende waar ik vandaan kom, met mijn rouw, en door te zien waar anderen vandaan komen, zie ik het steeds helderder.
We proberen veel te vaak te voldoen aan wat we om ons heen zien — of op socials. Maar als je niet meer weet hoe het voelt om écht liefde te geven… wat wil je dan beginnen?
Laten we dan eerst rustig die stappen terug naar jezelf maken. En van daaruit weer kijken hoe je in je relaties kunt gaan staan — naar anderen én naar jezelf.