Wanneer heb jij voor het laatst écht gevraagd: Hoe gaat het met je?
Niet als beleefdheidsfrase. Niet als sociaal ritueel. Maar als oprechte uitnodiging.
De afgelopen maanden en jaren heb ik deze vraag vaak gehoord. Heel vaak. En wat me opviel, is dat de intentie achter die vraag lang niet altijd helder was. Soms voelde ik:
- Ik vraag het uit beleefdheid, maar wil het antwoord niet horen.
- Ik vraag het omdat het hoort, maar weet niet waarom.
- Ik vraag het omdat het moet. Dit doe je vanuit een rol iets wat je opgedragen is vanuit je werk.
- Ik vraag het omdat het zo hoort. Dit doe je vanuit een rol of binding tot de ander.
- Ik vraag het uit beleefdheid, maar weet niet hoe met je verhaal om te gaan.
- Ik vraag het, maar jouw antwoord past niet in mijn plaatje.
- Ik vraag het, maar ik heb eigenlijk geen tijd.
- Ik vraag het, maar ik hoop dat jij míj die vraag stelt.
- Ik vraag het, maar eigenlijk wil ik mijn eigen verhaal kwijt.
De woorden zijn hetzelfde, maar de energie erachter niet.
En dat voelen we. Altijd.
De zender: waarom stel je de vraag eigenlijk?
In mijn communicatie‑trainingen leerde ik iets dat ik eigenlijk al deed, maar nooit zo helder had gezien:
Communicatie is voor 80% non‑verbaal en maar voor 20% verbaal.
Dat betekent dat hoe je iets vraagt belangrijker is dan wat je vraagt.
Je lichaam, je houding, je blik, je energie, die stellen de vraag nog vóór je mond dat doet.
En dan wordt het ineens interessant:
- Ben je beschikbaar voor het antwoord?
- Kun je het verhaal ontvangen dat je mogelijk losmaakt?
- Ben je bereid om te luisteren zonder haast, zonder oordeel, zonder agenda?
De vraag “Hoe gaat het met je?” is een open vraag, maar we verwachten vaak een gesloten antwoord: “Ja goed.”
We hebben de vraag gereduceerd tot smalltalk.
Maar dat is nooit de bedoeling geweest.
De ontvanger: hoe ontvang jij de vraag?
Ook als ontvanger hebben we patronen.
Misschien heb je geleerd om alles te verbloemen.
Om het mooier te maken dan het is.
Uit trots. Uit schaamte. Uit gewoonte.
Misschien zag je als kind dat je ouders een verhaal ophingen tegen de buurman of buurvrouw dat niet klopte met wat jij voelde en/of wist. Misschien heb je geleerd dat eerlijkheid “lastig” is.
Dus antwoord je automatisch: “Ja hoor, gaat goed.” Omdat is wat je geleerd is.
Maar wat zegt dat over hoe jij jezelf toestaat om gezien te worden?
Bewustzijn verandert alles
Wat ik wil zeggen is dit:
De volgende keer dat je deze vraag stelt of ontvangt, wees je bewust van je intentie.
Van je beschikbaarheid. Van je essentie op dat moment.
Doorbreek de mainstream smalltalk.
Vraag of je tijd hebt om écht te luisteren.
Of geef aan dat je eerlijk wilt antwoorden, maar dat het misschien niet in één zin past.
En als we dat niet willen of kunnen…
Misschien moeten we de vraag dan heruitvinden:
- “Hoe is het écht met je vandaag?”
- “Heb je ruimte om te delen hoe je je voelt?”
- “Wil je vertellen hoe je er nu bij zit?”
Want “Hoe gaat het met je?” verdient beter dan een automatische “Ja goed.”
Reflectievragen voor jou
- Hoe vaak stel jij deze vraag zonder echt beschikbaar te zijn?
- Wat is jouw intentie wanneer je hem stelt?
- Hoe eerlijk ben jij wanneer iemand hem aan jou stelt?
- Welke patronen herken je bij jezelf als zender of ontvanger?
- Wat zou er veranderen als je deze vraag bewuster inzet?
- Wat heb jij nodig om eerlijker te antwoorden?
- En… durf jij het antwoord van een ander écht te ontvangen?
Een uitnodiging
In mijn praktijk stel ik deze vraag wél met intentie.
Niet om een sociaal ritueel te volgen, maar om jou te laten praten.
Om ruimte te maken voor jouw verhaal, jouw waarheid, jouw essentie.
Want vaak zit het inzicht niet in de grote gebeurtenissen, maar in de manier waarop je antwoord geeft op precies deze vraag.
Als je merkt dat je vastloopt in automatische patronen, in jezelf of in je relaties, dan ben je welkom.
Niet om perfect te zijn. Maar om eerlijk en gezien te worden.
Om te ontdekken wat er onder jouw “Ja hoor, gaat goed” schuilgaat.